Ghazal No. 197: Oh servant, return, come to our court

غزل شماره ۱۹۷: ای بنده بازگرد به درگاه ما بیا

O servant, return to our threshold, come

Hear from the heavens the call to prayer (Hayya `ala al-sala)

ای بنده بازگرد به درگاه ما بیا

بشنو ز آسمان‌ها حی علی الصلا

We have opened the doors of the rose garden for you

How long will you run barefoot in the thorn field?

درهای گلستان ز پی تو گشاده‌ایم

در خارزار چند دوی ای برهنه پا

I created the soul and gave it pain

The one who gave the pain will also make its cure

جان را من آفریدم و دردیش داده‌ام

آن کس که درد داده همو سازدش دوا

If you desire a stature like the cypress, go to the garden of love

For this hunchbacked wheel (of fortune) will bend your stature double

قدی چو سرو خواهی در باغ عشق رو

کاین چرخ کوژپشت کند قد تو دوتا

A garden whose leaves and branches are eloquent and alive

A garden that has no soul is not soul-increasing

باغی که برگ و شاخش گویا و زنده‌اند

باغی که جان ندارد آن نیست جان فزا

O you born of the living, how are you with the stench of the dead?

Does not nausea seize you from these dead of yours?

ای زنده زاده چونی از گند مردگان

خود تاسه می نگیرد از این مردگان تو را

Both worlds are full of the Living, the Life-Giver

Do not be content with a five-day soul from us

هر دو جهان پر است ز حی حیات بخش

با جان پنج روزه قناعت مکن ز ما

Souls are counting the suspended particles

Each one like a sun in the heavens of majesty

جان‌ها شمار ذره معلق همی‌زنند

هر یک چو آفتاب در افلاک کبریا

They, like us, were bats at first

The bat became the sun from that giving and bestowal

ایشان چو ما ز اول خفاش بوده‌اند

خفاش شمس گشت از آن بخشش و عطا