Ghazal No. 309: It becomes obligatory as love has ruined my heart

غزل شماره ۳۰۹: واجب کند چو عشق مرا کرد دل خراب

When love made my heart ruined, it made it necessary

That the sun may come into the ruin of my heart

واجب کند چو عشق مرا کرد دل خراب

کاندر خرابه دل من آید آفتاب

I have fallen from my feet from the shame of this grace

That king said my prayer, he also made it answered

از پای درفتاده‌ام از شرم این کرم

کان شه دعام گفت همو کرد مستجاب

Many faces that he showed me for a dweller

I said that I saw a face, and it was itself a veil

بس چهره کو نمود مرا بهر ساکنی

گفتم که چهره دیدم و آن بود خود نقاب

When a world was burned from the light of that veil

O Lord, how will that king be without a veil?

از نور آن نقاب چو سوزید عالمی

یا رب چگونه باشد آن شاه بی‌حجاب

Love passed over me and I followed after

It turned back and made me a morsel and ate me like an eagle

بر من گذشت عشق و من اندر عقب شدم

واگشت و لقمه کرد و مرا خورد چون عقاب

I enjoyed the time when he ate me

I went into the sweet sea and was freed from torment

برخوردم از زمانه چو او خورد مر مرا

در بحر عذب رفتم و وارستم از عذاب

He for whom the morsels of calamities are not digestible

It is because he has not seen digestion from this wine

آن را که لقمه‌های بلاها گوار نیست

زانست کو ندید گوارش از این شراب

From this trust, the prophets drink calamity

Because water never fears fire

زین اعتماد نوش کنند انبیا بلا

زیرا که هیچ وقت نترسد ز آتش آب