Ghazal No. 314: For you who do not have love, it is appropriate for you to sleep

غزل شماره ۳۱۴: تو را که عشق نداری تو را رواست بخسب

For you who have no love, it is permissible for you to sleep

Go, for his love and sorrow are our lot, sleep

تو را که عشق نداری تو را رواست بخسب

برو که عشق و غم او نصیب ماست بخسب

From the sun of the beloved's sorrow, we became atom by atom

For you who did not arise this desire in the liver, sleep

ز آفتاب غم یار ذره ذره شدیم

تو را که این هوس اندر جگر نخاست بخسب

In search of his union, I run like water

For you who have no sorrow that he is where, sleep

به جست و جوی وصالش چو آب می‌پویم

تو را که غصه آن نیست کو کجاست بخسب

The path of love is beyond seventy-two

Since your love and creed are deception and hypocrisy, sleep

طریق عشق ز هفتاد و دو برون باشد

چو عشق و مذهب تو خدعه و ریاست بخسب

His morning is our morning, his coquetry is our evening

For you who have desire for Lot and sorrow for Isha, sleep

صباح ماست صبوحش عشای ما عشوه ش

تو را که رغبت لوت و غم عشاست بخسب

From our alchemy seeking, we are like molten copper

For you whose bed and bedfellow is alchemy, sleep

ز کیمیاطلبی ما چو مس گدازانیم

تو را که بستر و همخوابه کیمیاست بخسب

Like the intoxicated, you fall and rise in every direction

That night has passed, now is the time for prayer, sleep

چو مست هر طرفی می‌فتی و می‌خیزی

که شب گذشت کنون نوبت دعاست بخسب

When fate tied my sleep, O youth, you go

That the sleep of missing is the fate of intense sleep, sleep

قضا چو خواب مرا بست ای جوان تو برو

که خواب فوت شدت خواب را قضاست بخسب

We have fallen into the hand of love, to see what it does

Since you are in your own hand, go sleep on the right hand

به دست عشق درافتاده‌ایم تا چه کند

چو تو به دست خودی رو به دست راست بخسب

I am the one who eats blood, O soul, you are the one who eats Lot

Since Lot certainly requires sleep, sleep

منم که خون خورم ای جان تویی که لوت خوری

چو لوت را به یقین خواب اقتضاست بخسب

I have cut off hope from the brain and also from the head

For you, the brain is fresh and hopeful, sleep

من از دماغ بریدم امید و از سر نیز

تو را دماغ تر و تازه مرتجاست بخسب

I tore the garment of words, I released speech

You who are not naked, for you there is a robe, sleep

لباس حرف دریدم سخن رها کردم

تو که برهنه نه‌ای مر تو را قباست بخسب