Ghazal No. 324: Come in so I can throw off the robe of form at this moment

غزل شماره ۳۲۴: درآ تا خرقه قالب دراندازم همین ساعت

Enter, so that I may cast off the garment of my body this very hour

Enter, so that I may settle the account of the house of existence this very hour

درآ تا خرقه قالب دراندازم همین ساعت

درآ تا خانه هستی بپردازم همین ساعت

Call out to the pure of heart, abandon playing in the dust

For I have but one life, and I wish to gamble it away this very hour

صلا زن پاکبازی را رها کن خاک بازی را

که یک جان دارم و خواهم که دربازم همین ساعت

String the bow, O God, not with the arrow of 'two bow-lengths'

For the time has come for me to make my soul a shield this very hour

کمان زه کن خدایا نه که تیر قاب قوسینی

که وقت آمد که من جان را سپر سازم همین ساعت

As this fire rises, cries of lamentation rise from the world

Grant me safety, grant me safety, that I may melt away this very hour

چو بر می‌آید این آتش فغان می‌خیزد از عالم

امانم ده امانم ده که بگدازم همین ساعت

The world tears apart from fear, and the soul leaps from love

That I may make the birds envious of my flight this very hour

جهان از ترس می‌درد و جان از عشق می‌پرد

که مرغان را به رشک آرم ز پروازم همین ساعت