Ghazal No. 328: Hit me on the head and in the mustache

غزل شماره ۳۲۸: بادست مرا زان سر اندر سر و در سبلت

He took my head and mustache in his hand from that direction

Why should my head not be filled with wind, intoxicated with such fortune?

بادست مرا زان سر اندر سر و در سبلت

پرباد چرا نبود سرمست چنین دولت

Every moment and every hour, to the blindness of awareness

I drink a hundred ratls without a cup or instrument

هر لحظه و هر ساعت بر کوری هشیاری

صد رطل درآشامم بی‌ساغر و بی‌آلت

The birds of the air, the divine falcons

I bring from the unseen without craft or trickery

مرغان هوایی را بازان خدایی را

از غیب به دست آرم بی‌صنعت و بی‌حیلت

Wondrous birds grow from the palm of my hand

Wine gushes from my lips in the intoxication of that state

خود از کف دست من مرغان عجب رویند

می از لب من جوشد در مستی آن حالت

That seed of Adam that is from his hyacinth

I would sell paradise and place paradise upon my soul

آن دانه آدم را کز سنبل او باشد

بفروشم جنت را بر جان نهم جنت