Ghazal No. 358: How is the good and sweet beloved

غزل شماره ۳۵۸: نگار خوب شکربار چونست

How is the beautiful, sugar-scattering beloved?

How is the light of the eyes and the sight?

نگار خوب شکربار چونست

چراغ دیده و دیدار چونست

How wondrous is that tale-bearing glance?

How wondrous is that thieving curl?

عجب آن غمزه غماز چونست

عجب آن طره طرار چونست

How wondrous is that famous one of the market of beauty?

How wondrous is the prosperity of that flower garden?

عجب آن شهره بازار خوبی

عجب آن رونق گلزار چونست

My heart has sat in mourning from love

How wondrous is the beloved's heart in the love of the heart?

دلم از مهر در ماتم نشسته‌ست

عجب در مهر دل دلدار چونست

From His own kindness, that beloved called me His beloved

How wondrous is that beloved without this beloved?

ز لطف خویش یارم خواند آن یار

عجب آن یار بی این یار چونست

In appearance, He caresses the servants

How wondrous is He with the servant in secrets?

به ظاهر بندگان را می‌نوازد

عجب با بنده در اسرار چونست

When I first saw Him, He gave me my soul

I knew how He is in giving

چو اول دیدمش جانیم بخشید

بدانستم که در ایثار چونست

If He repeated that generosity

You would be certain how He is in repetition

اگر دوباره کردی آن کرم را

یقین گشتی که در تکرار چونست

How wondrous is that satin-clad, curly poetry

Around the satin face?

عجب آن شعر اطلس پوش جعدش

بگرد اطلس رخسار چونست

Ask the physician of the lovers again

How is that sick narcissus?

طبیب عاشقان را بازپرسید

که تا آن نرگس بیمار چونست

How wondrous is that Tatar musk pod?

How wondrous is that Bulgar curl?

عجب آن نافه تاتار چونست

عجب آن طره بلغار چونست

How wondrous on the circle of the verified line

That it has broken a hundred compasses?

عجب بر دایره خط محقق

که بشکسته‌ست صد پرگار چونست

I am wretched, a captive of a low moan

He does not ask one day how that wretched one is

من زارم اسیر ناله زیر

نپرسد روزکی کان زار چونست

My heart is a thief of His gaze, a thief of this thief

How wondrous is that thief of the thief of the thief?

دلم دزد نظر او دزد این دزد

عجب آن دزد دزدافشار چونست

You, O friend, like me, are a companion of the cave

Put your head in the cave, how is this cave?

تو را ای دوست چون من یار غارم

سری در غار کن کاین غار چونست

So that when I see you, I will scatter my soul

I will show the people how the spectator is

که تا بینم تو را جان برفشانم

نمایم خلق را نظار چونست

My speech has no end, but

I showed the form of that speech, how it is

نهایت نیست گفتم را ولیکن

نمودم شکل آن گفتار چونست