Ghazal No. 373: If my lips do not express it
غزل شماره ۳۷۳: گر مینکند لبم بیانت
If my lips do not express you
The secret speaks in the ear of your soul
گر مینکند لبم بیانت
سر میگوید به گوش جانت
If my lips are silent from your greeting
It is very much speaking with the infinite
گر لب ز سلام تو خموش است
بس هم سخن است با نهایت
The body makes a shore from you
The soul has taken hold in your midst
تن از تو همیکند کرانه
جان بگرفته است در میانت
If your form cast you like an arrow
His soul pulled you like your bow
صورت اگرت چو تیر انداخت
جانش بکشید چون کمانت
Whatever he hides from you, he will say
In the ear of your secret-knowing conscience
هرچ از تو نهان کند بگوید
در گوش ضمیر رازدانت
If you are outside this moment
Your heart will bring you back, girded
این دم اگر از میان برونی
بازآرد دل کمرکشانت
Inwardly, he has made you the most special of the special
Outwardly, he has tested you
در باطن کرده خاص خاصت
در ظاهر کرده امتحانت
Be silent, for when he cast this sorrow in you
This pull is enough to show you
خامش که چو در تو این غم انداخت
بس باشد این کشش نشانت