Ghazal No. 373: If my lips do not express it

غزل شماره ۳۷۳: گر می‌نکند لبم بیانت

If my lips do not express you

The secret speaks in the ear of your soul

گر می‌نکند لبم بیانت

سر می‌گوید به گوش جانت

If my lips are silent from your greeting

It is very much speaking with the infinite

گر لب ز سلام تو خموش است

بس هم سخن است با نهایت

The body makes a shore from you

The soul has taken hold in your midst

تن از تو همی‌کند کرانه

جان بگرفته است در میانت

If your form cast you like an arrow

His soul pulled you like your bow

صورت اگرت چو تیر انداخت

جانش بکشید چون کمانت

Whatever he hides from you, he will say

In the ear of your secret-knowing conscience

هرچ از تو نهان کند بگوید

در گوش ضمیر رازدانت

If you are outside this moment

Your heart will bring you back, girded

این دم اگر از میان برونی

بازآرد دل کمرکشانت

Inwardly, he has made you the most special of the special

Outwardly, he has tested you

در باطن کرده خاص خاصت

در ظاهر کرده امتحانت

Be silent, for when he cast this sorrow in you

This pull is enough to show you

خامش که چو در تو این غم انداخت

بس باشد این کشش نشانت