Ghazal No. 387: Be the dust of the one whose water of life is clear

غزل شماره ۳۸۷: خاک آن کس شو که آب زندگانش روشنست

Become the dust of him whose water of life is bright

Half a loaf of bread will arrive as long as half a soul is in the body

خاک آن کس شو که آب زندگانش روشنست

نیم نانی دررسد تا نیم جانی در تنست

I said to him, 'After all, what are these many separations for one union?'

He said, 'Yes, I am a butcher, the throats are with the necks'

گفتمش آخر پی یک وصل چندین هجر چیست

گفت آری من قصابم گردران با گردنست

Yesterday I had gone to see the desert of the heart

That does not fit in the sight, what place is there to find it?

دی تماشا رفته بودم جانب صحرای دل

آن نگنجد در نظر چه جای پیدا کردنست

The intoxicated eye of the beloved is saying to my eye at every moment

That which is in my eye does not fit in two worlds

چشم مست یار گویان هر زمان با چشم من

در دو عالم می‌نگنجد آنچ در چشم منست

Go, become greater than two worlds, so that I may pour upon your head

That which is the soul of the soul for the heart and the sight for the eyes

رو فزون شو از دو عالم تا بریزم بر سرت

آنچ دل را جان جان و دیدگان را دیدنست

Each particle lovingly beside its beloved

Strikes its side, for it is the time of marriage and dowry

ذره ذره عاشقانه پهلوی معشوق خویش

می‌زند پهلو که وقت عقد و کابین کردنست

In that joining, water and fire have become one

The bud there is hyacinth, and the cypress there is lily

اندر آن پیوند کردن آب و آتش یک شده‌ست

غنچه آن جا سنبلست و سرو آن جا سوسنست

Under their feet are treasures, and above are gardens

Listen from above, it is not the time to speak of below and above

زیر پاشان گنج‌ها و سوی بالا باغ‌ها

بشنو از بالا نه وقت زیر و بالا گفتنست

If I do not speak openly, that is evident without description

Its taste is in the head, and its collar is on the neck

من اگر پیدا نگویم بی‌صفت پیداست آن

ذوق آن اندر سرست و طوق آن در گردنست

Shams Tabrizi, you are a sun, what can I say in your praise?

I have a hundred tongues like swords, but they are mute in your description

شمس تبریزی تو خورشیدی چه گویم مدح تو

صد زبان دارم چو تیغ اما به وصفت الکنست