Ghazal No. 396: In the path of our beloved, there is no place for the fearful
غزل شماره ۳۹۶: در ره معشوق ما ترسندگان را کار نیست
In the path of our beloved, there is no work for the fearful
All are kings there, there is no burden for the servants
در ره معشوق ما ترسندگان را کار نیست
جمله شاهانند آن جا بندگان را بار نیست
If you are boasting, meaning 'I am fortunate'
In the presence of this fortune of ours, fortune is nothing but shame
گر تو نازی میکنی یعنی که من فرخندهام
نزد این اقبال ما فرخندگی جز عار نیست
If you are proud of your poverty, take your rags and go
In the presence of this sultan of ours, all that is nothing but a girdle
گر به فقرت ناز باشد ژنده برگیر و برو
نزد این سلطان ما آن جمله جز زنار نیست
If you have become the light of God, go from east to west
For we have no concern for those lights from this attribute
گر تو نور حق شدی از شرق تا مغرب برو
زانک ما را زین صفت پروای آن انوار نیست
If you knew the secret of God, go and be with the secret
For these secrets of ours do not have the nature of those secrets
گر تو سر حق بدانستی برو با سر باش
زانک این اسرار ما را خوی آن اسرار نیست
Be honest in our path, and put this deceit aside
For this field of ours is not a place for the deceitful to roam
راست شو در راه ما وین مکر را یک سوی نه
زان که این میدان ما جولانگه مکار نیست
Shams al-Din and Shams al-Din, that soul of ours, now know
Except towards the path of Tabriz, our horse is not swift
شمس دین و شمس دین آن جان ما اینک بدان
جز به سوی راه تبریز اسب ما رهوار نیست
I was intoxicated, I revealed my secret to the friends
For my consciousness is not a religion of torment
مست بودم فاش کردم سر خود با یارکان
زانک هشیاری مرا خود مذهب آزار نیست
If you put a compass on your body to know our limit
Our limit, O brother, is not worthy of a compass
گر نهی پرگار بر تن تا بدانی حد ما
حد ما خود ای برادر لایق پرگار نیست
You are throwing dust, O idol, in our path
Throwing dust of two worlds is not our concern
خاک پاشی میکنی تو ای صنم در راه ما
خاک پاشی دو عالم پیش ما در کار نیست
The Sufis of love have another monastery
Our soul has no bowl and urine there
صوفیان عشق را خود خانقاهی دیگر است
جان ما را اندر آن جا کاسه و ادرار نیست
I sat at the bottom of hell, I gave up fortune
For we have no appetite for paradise and the righteous
در تک دوزخ نشستم ترک کردم بخت را
زانک ما را اشتهای جنت و ابرار نیست
Ghazal No. 396: In the path of our beloved, there is no place for the fearful
Book: Divan e Shams
Author: Jalāl al-Dīn Muḥammad Rūmī