Ghazal No. 399: Finally, oh beloved, it is not the time for revelry

غزل شماره ۳۹۹: آخر ای دلبر نه وقت عشرت انگیزی شدست

Finally, O beloved, is it not time for pleasure-making?

Finally, O mine of sugar, is it not time for sugar-sprinkling?

آخر ای دلبر نه وقت عشرت انگیزی شدست

آخر ای کان شکر وقت شکرریزی شدست

You are like the water of life, we are like a seed under the earth

It is time that you mix with us by your grace

تو چو آب زندگانی ما چو دانه زیر خاک

وقت آن کز لطف خود با ما درآمیزی شدست

If I rot like a seed, I will eventually become a palm tree

Because all things have become something from nothing

گر بپوسم همچو دانه عاقبت نخلی شوم

زانک جمله چیزها چیزی ز بی‌چیزی شدست

From now on, do not be sharp with me, O sword of God

Because from your grace, sharpness and sharpness have come from fire

زین سپس با من مکن تیزی تو ای شمشیر حق

زانک از لطف تو ز آتش تندی و تیزی شدست

I drew my soul before his love, he said, 'Where is something else?'

I said, 'Finally, O soul of the soul, it has become like this from nothing'

جان کشیدم پیش عشقش گفت کو چیزی دگر

گفتم آخر جان جان زین سان ز بی‌چیزی شدست

Since the eye of the form has inevitably become the veil of the eye of the heart

Shams Tabrizi has become the veil of Shams Tabrizi

چون حجاب چشم دل شد چشم صورت لاجرم

شمس تبریزی حجاب شمس تبریزی شدست