Ghazal No. 399: Finally, oh beloved, it is not the time for revelry
غزل شماره ۳۹۹: آخر ای دلبر نه وقت عشرت انگیزی شدست
Finally, O beloved, is it not time for pleasure-making?
Finally, O mine of sugar, is it not time for sugar-sprinkling?
آخر ای دلبر نه وقت عشرت انگیزی شدست
آخر ای کان شکر وقت شکرریزی شدست
You are like the water of life, we are like a seed under the earth
It is time that you mix with us by your grace
تو چو آب زندگانی ما چو دانه زیر خاک
وقت آن کز لطف خود با ما درآمیزی شدست
If I rot like a seed, I will eventually become a palm tree
Because all things have become something from nothing
گر بپوسم همچو دانه عاقبت نخلی شوم
زانک جمله چیزها چیزی ز بیچیزی شدست
From now on, do not be sharp with me, O sword of God
Because from your grace, sharpness and sharpness have come from fire
زین سپس با من مکن تیزی تو ای شمشیر حق
زانک از لطف تو ز آتش تندی و تیزی شدست
I drew my soul before his love, he said, 'Where is something else?'
I said, 'Finally, O soul of the soul, it has become like this from nothing'
جان کشیدم پیش عشقش گفت کو چیزی دگر
گفتم آخر جان جان زین سان ز بیچیزی شدست
Since the eye of the form has inevitably become the veil of the eye of the heart
Shams Tabrizi has become the veil of Shams Tabrizi
چون حجاب چشم دل شد چشم صورت لاجرم
شمس تبریزی حجاب شمس تبریزی شدست
Ghazal No. 399: Finally, oh beloved, it is not the time for revelry
Book: Divan e Shams
Author: Jalāl al-Dīn Muḥammad Rūmī